Dhammacakkappavattana Sutta

Tak usłyszałem.

Pewnego razu Błogosławiony przebywał w Bārāṇasī, w Isipatanie, w Parku Jeleni. Tam Błogosławiony zwrócił się do grupy pięciu mnichów:

„Mnisi, są dwie skrajności, którym ten, kto odszedł w bezdomność, nie powinien się oddawać. Jakie dwie?

Oddawanie się przyjemnościom zmysłowym — niskie, pospolite, właściwe zwykłym ludziom, nieszlachetne i nieprowadzące do celu; oraz oddawanie się samoudręczeniu — bolesne, nieszlachetne i nieprowadzące do celu.

Nie zbliżając się do żadnej z tych dwóch skrajności, Tathāgata w pełni przebudził się ku Środkowej Drodze, która daje widzenie, daje poznanie i prowadzi do uspokojenia, bezpośredniego poznania, przebudzenia i Nibbāny.

A czym, mnisi, jest ta Środkowa Droga, ku której Tathāgata w pełni się przebudził, która daje widzenie, daje poznanie i prowadzi do uspokojenia, bezpośredniego poznania, przebudzenia i Nibbāny?

Jest nią właśnie Szlachetna Ośmioraka Ścieżka, mianowicie: właściwy pogląd, właściwa intencja, właściwa mowa, właściwe działanie, właściwy sposób życia, właściwy wysiłek, właściwa uważność i właściwe skupienie.

To właśnie, mnisi, jest Środkowa Droga, ku której Tathāgata w pełni się przebudził, która daje widzenie, daje poznanie i prowadzi do uspokojenia, bezpośredniego poznania, przebudzenia i Nibbāny.

A oto, mnisi, Szlachetna Prawda o dukkha: narodziny są dukkha, starość jest dukkha, choroba jest dukkha, śmierć jest dukkha; zetknięcie z tym, co niemiłe, jest dukkha; rozłąka z tym, co miłe, jest dukkha; nieotrzymanie tego, czego się pragnie, jest dukkha. Krótko mówiąc: pięć skupisk podlegających lgnięciu jest dukkha.

A oto, mnisi, Szlachetna Prawda o powstawaniu dukkha: jest nią to pragnienie, które prowadzi do ponownego stawania się, któremu towarzyszą rozkosz i namiętność, znajdujące upodobanie raz tu, raz tam; mianowicie: pragnienie przyjemności zmysłowych, pragnienie istnienia i pragnienie nieistnienia.

A oto, mnisi, Szlachetna Prawda o ustaniu dukkha: jest nim całkowite wygaśnięcie i ustanie tego właśnie pragnienia, jego porzucenie, wyrzeczenie się go, uwolnienie się od niego i nieprzywiązywanie się do niego.

A oto, mnisi, Szlachetna Prawda o drodze prowadzącej do ustania dukkha: jest nią właśnie Szlachetna Ośmioraka Ścieżka, mianowicie: właściwy pogląd, właściwa intencja, właściwa mowa, właściwe działanie, właściwy sposób życia, właściwy wysiłek, właściwa uważność i właściwe skupienie.

„To jest Szlachetna Prawda o dukkha” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„Ta Szlachetna Prawda o dukkha powinna zostać w pełni zrozumiana” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„Ta Szlachetna Prawda o dukkha została w pełni zrozumiana” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„To jest Szlachetna Prawda o powstawaniu dukkha” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„Ta Szlachetna Prawda o powstawaniu dukkha powinna zostać porzucona” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„Ta Szlachetna Prawda o powstawaniu dukkha została porzucona” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„To jest Szlachetna Prawda o ustaniu dukkha” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„Ta Szlachetna Prawda o ustaniu dukkha powinna zostać urzeczywistniona” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„Ta Szlachetna Prawda o ustaniu dukkha została urzeczywistniona” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„To jest Szlachetna Prawda o drodze prowadzącej do ustania dukkha” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„Ta Szlachetna Prawda o drodze prowadzącej do ustania dukkha powinna być rozwijana” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

„Ta Szlachetna Prawda o drodze prowadzącej do ustania dukkha została rozwinięta” — w odniesieniu do rzeczy, o których wcześniej nie słyszałem, powstało we mnie widzenie, powstało poznanie, powstała mądrość, powstała wiedza, powstało światło.

Dopóki, mnisi, moje poznanie i widzenie tych Czterech Szlachetnych Prawd — w ich trzech obrotach i dwunastu aspektach — nie zostało w pełni oczyszczone, dopóty nie twierdziłem, że przebudziłem się ku niezrównanemu, doskonałemu przebudzeniu w tym świecie wraz z jego devami, Mārą i Brahmą, wśród tego pokolenia wraz z ascetami i braminami, devami i ludźmi.

Lecz kiedy moje poznanie i widzenie tych Czterech Szlachetnych Prawd — w ich trzech obrotach i dwunastu aspektach — zostało w pełni oczyszczone, wtedy stwierdziłem, że przebudziłem się ku niezrównanemu, doskonałemu przebudzeniu w tym świecie wraz z jego devami, Mārą i Brahmą, wśród tego pokolenia wraz z ascetami i braminami, devami i ludźmi.

I powstały we mnie poznanie i widzenie:

„Niewzruszone jest moje wyzwolenie. To są ostatnie narodziny. Nie ma już ponownego stawania się.”

Tak powiedział Błogosławiony. Uradowana grupa pięciu mnichów ucieszyła się słowami Błogosławionego.

A gdy to objaśnienie było wygłaszane, w Czcigodnym Koṇḍaññi powstało czyste, nieskalane Oko Dhammy:

„Cokolwiek podlega powstawaniu, wszystko to podlega ustaniu.”

Kiedy zaś Błogosławiony wprawił w ruch Koło Dhammy, ziemscy devowie obwieścili:

„W Bārāṇasī, w Isipatanie, w Parku Jeleni, Błogosławiony wprawił w ruch niezrównane Koło Dhammy, którego nie może odwrócić żaden asceta ani bramin, żaden deva, Māra ani Brahmā, ani ktokolwiek na świecie.”

Usłyszawszy głos ziemskich devów, devowie Czterech Wielkich Królów obwieścili:

„W Bārāṇasī, w Isipatanie, w Parku Jeleni, Błogosławiony wprawił w ruch niezrównane Koło Dhammy, którego nie może odwrócić żaden asceta ani bramin, żaden deva, Māra ani Brahmā, ani ktokolwiek na świecie.”

Usłyszawszy głos devów Czterech Wielkich Królów, devowie Tāvatiṃsa obwieścili to samo.

Usłyszawszy głos devów Tāvatiṃsa, devowie Yāma obwieścili to samo.

Usłyszawszy głos devów Yāma, devowie Tusita obwieścili to samo.

Usłyszawszy głos devów Tusita, devowie Nimmānaratī obwieścili to samo.

Usłyszawszy głos devów Nimmānaratī, devowie Paranimmitavasavattī obwieścili to samo.

Usłyszawszy głos devów Paranimmitavasavattī, devowie ze świata Brahmy obwieścili:

„W Bārāṇasī, w Isipatanie, w Parku Jeleni, Błogosławiony wprawił w ruch niezrównane Koło Dhammy, którego nie może odwrócić żaden asceta ani bramin, żaden deva, Māra ani Brahmā, ani ktokolwiek na świecie.”

I tak w tej jednej chwili, w tym jednym momencie, wieść dotarła aż do świata Brahmy.

A ten dziesięciotysięczny system światów zatrząsł się, zadrżał i zafalował. W świecie pojawiło się bezmierne, wspaniałe światło, przewyższające blask devów.

Wtedy Błogosławiony wypowiedział te słowa:

„Koṇḍañña zrozumiał! Koṇḍañña zrozumiał!”

I właśnie dlatego Czcigodny Koṇḍañña otrzymał imię Aññā Koṇḍañña — „Koṇḍañña, który zrozumiał”.